ඔව් එයාලා හරි..!!!!

 

ඉස්සර බිත්තිය පොළවට ගෑවෙන තැන ඇද නැතුව ලස්සනට රතු පාටින් පාට කරපු තීන්ත පටියක් තිබ්බා.කාලෙකින් එහෙ ගිහාම දැක්කේ බිත්තියෙන් භාගයක්ම වහගෙන යන තරමටම වල් වැවිලා.ඉස්සර ලස්සනට තිබ්බ රතු තීන්ත පටිය ඒ කොල පාට වල් පැළ අතරින් යාන්තම් පෙනුනා.ඒත් රතු පාටට නෙමෙ දුඹුරු පාටට.වෙනදා හරිම ලස්සනට අතුගාලා හැමතිස්සෙම පොල් අත්තක රටාව ගත්තු මිදුලෙ වැලිකැට දැන් තැන් තැන් වල කල්ලි ගැහිලා.කට්ටියක් ඔහේ මැලවෙන්න ඔන්න මෙන්න ගිය කූඩලු පාත්තිය ළග.,කට්ටියක් බෑ බෑ කිය කිය මලක් දෙකක් පුප්පන ඉද්ද ගහ වටේට.,දවස් ගානකට කලින් වැටුන පොල් අත්තක් පුරාම තව කට්ටියක් කල්ලි ගැහිලා.,ඒ වගෙම තමයි මුලු මිදුල පුරාම සී සී කඩත් පුන්චි පුන්චි කල්ලි.තව ඒ දවස් වල ලස්සන්ට කප්පාදු කරලා තිබ්බ අන්දර වැට.අනේ ඒකට වෙලා තියෙන දේ.අන්දර ගස්වල අතු දැන් එයාලට ඕන ඕන පැත්තට හැරිලා,එයාලා එයාලගේ ලෝකයක් හදාගෙන.

ඉස්සර මට මතකයි ආච්චි අම්මා අපේ ගෙදර ආවම කිව්වේ,
'ළමයෝ ගෙදරකට ශ්‍රියා කාන්තාව වඩින්නේ ඒ ගෙයි මිදුලේ ඉදන්ම පිළිවෙලකට පිරිසිදුවට තිබ්බොත් තමයි', කියලා.
ඉතින් දැන් මේ මොකද වෙලා තියෙන්නේ අපේ ආච්චි අම්මා ශ්‍රියාකන්තාව එක්ක තරහා වෙලාවත්ද ?නැත්තන් ශ්‍රියා කාන්තාවට වැඩ වැඩි වෙලාද?මට එහෙම හිතුනා.

කාලෙකින් ආච්චිඅම්මලගේ ගෙදර ගිය නිසා එහෙ හැමදේම වෙනස්වෙලා කියලා හිතුනා.ඇත්තටම ඒක එහෙම තමයි ඉතින්.කොහොම හරි අපි එන සද්දේ ඇහිලා ගේ ඇතුලේ ඉදලා ආච්චිඅම්මා එළියට ආවා.
'කීයටද එහෙන් ආවේ? එනවා කියපු වෙලාවට ආවනම් දැන් මෙලහට දහ පාරක් එන්න වෙලා'
'උදේ අම්මේ ආවේ සාලිය වැඩට ගියාට පස්සෙ ඉතින් හෙමීට ආව'
එහෙම කිව්වේ අපේ අම්මා.
'හ්ම් දැන් කාලත් නෑ නේද?කෙල්ලට බඩගිනිත් ඇති'
මන් හිනා වෙල ගිහින් ආච්චිඅම්මගේ අතකින් එල්ලුනා..
ආහ් මගේ බර දරන්න දැන් ඒවට හයියක් නෑ කියලා මට හිතුනා.ඇටකටු වලට උඩින් නිකන් තියෙන්න ඕන නිසා තියෙනවා වගේ හම අහු උනා.ඒකත් රැලි වැටිලා

ඒ හින්දා මන් තවත් ඒ අතට බර දුන්නේ නෑ..
'කෝ සීයා ආච්චිඅම්මේ?'
'ඔය පුවක් වගයක් අහුලන් ඇවිත් ලෙලි ගගහා හිටියා ඉස්සෙල්ලා දැන් කොහෙද දන්නෑ..ඔය පිළිකන්න පැත්තේ බලන්න ඇති'
මන් ගියා සීයව හොයාගෙන.සීය හිටියේ වැට මායිමේ කොනකට වෙන්න තිබ්බ තලන බටු පාත්තිය ලග.ඒ වත්තේ සරුවට වැඩුනු එකම පාත්තිය උනේ ඒ තලන බටු පාත්තිය විතරයි.සීය අර පුවක් ලෙලි ටික ඒ පාත්තිය වට කරලා තිබ්බ තැඹිලි කෝම්බ වැටට ඇතුල් පැත්තෙන් අඩුක් කරකර හිටියේ.
මන් ළගට යනකන්ම දැනුනේ නෑ කවුරු හරි ආව කියලා.
'සීයේ'
ම්ම්... සද්දයක් නෑ..
'සියේ..'
ඒත් නෑ..
'සියේ....'
කළින් දෙපාරටම වඩා හයියෙන් මන් කතා කලා.
'ආ....'
යන්තන් වැඩේ නවත්තලා මන් දිහා බැලුවා.ඒත් අදුර ගත්තේ නෑ.
'කෝමද සියේ?'
'හොදයි හොදයි'
හිනාවෙවි පාත්තිය ළගින් නැගිට්ටේ කර කර හිටපු වැඩෙත් බාගෙටම නවත්තලා.හිනා වුනේ සතුටට වෙන්නැති කියලා මන් හිතුවා.ඒත් මාව හරියට අදුර ගන්නෙත් නැතුව ...
කමක් නෑ මන් වැඩිය මුකුත් හිතුවෙ නෑ..සිය ගෙ පස්සෙන්ම මාත් ගියා.
'දැන් ලෙඩ හොදයි නේ සීයේ?'
'ඒව හොදයි.දැන් මේ බෙහෙත් වල සැරට රත්තයා වගේ ඇගෙන් සැර පිට දානවා.ඒක තම්යි දැන් තියෙන්නෙ.නවත්තන්න ඕන බේත් ටික'
මුලු ගතින්ම දිරාඅ ගිය පාටක් පෙනුනත් ඒ හිත නම් තාමත් කොල්ලෙක්ගේ වගෙ කියල මට හිතුනා.තමන් ලෙඩින් කියලා පිලිගන්නෑ.තාම මුලු ලෝකෙම උනත් හොල්ලන්න පුලුවන් කියලා තමා එයා හිතන්නේ.

 

මාස දෙකකට විතර කලින් මොළේ ලේ කැටියක් හිරවුනා.එච්චර දරුණුවට උනේ නැති නිසා බෙහෙත් බිව්වම හරි ගියා.ඒත් එදා ඉදන් සීයගේ කල්පනාව එන්න එන්නම අඩු උනා.ආච්චිඅම්ම ඇස් දෙක වගේ සීයව බලා ගන්න හින්දා තමයි සීය තාම මේ විදිහට ඉන්නෙ කියලා මට හිතුනා.
මන් ඕවා හිත හිත යනකොට ආච්චිඅම්මා කතා කලා.
'එන්න කන්න.පස්සේ බැරියැයි මූණ සෝදගන්න'
ඒත් ගමන් මහන්සියත් නිසා වොශ් එකක් නොදා කන්න මට හිතුනෙම නෑ.
'බෑ ආච්චිඅම්මේ මන් නාලා එන්නම්'
'හා එහෙනම් ඉක්මනට එන්න.ඔය ලිදෙන් අදින්න බැරිනම් අරකෙන් නාගන්න,හැබැයි පාරේ වතුර තමයි'
'හා කමක් නෑ.. '

ඇදුම් මාරු කරලා බැරිමරගාතේ ආච්චිඅම්මගේ රෙද්දකුත් ඇදගෙන මන් ගියා නාන්න.ළිද ළගම වටේට අතු එහෙ මෙහෙ ගිය ලාඩප්ප ගස් වලින් වට වුන තැනක තිබ්බ ශවර් එකෙන් වතුර ටිකක් ඇගට වැටෙන කොට දැනුන සනීපෙ සිමෙන්ති බිත්ති හතරට කොටුවෙලා තියෙන වෙලා සුදු යකඩ ශවර් එකෙන් වැටෙන වතුරට වඩා සිය දහස් ගුණයක් කියලා දැනෙන්න මහා ලොකු වෙලාවක් ගියේ නෑ.
අව්වට කර වෙලා වගේ තිබ්බ හිස්මුදුනට සීතලට වතුර වැටෙද්දි එක එක ඒව කල්පනවෙන්න ගත්තා මට.

ඇත්තටම මේ ජීවිත තනිවෙලාද? නැත්තන් තනිවීම මෙයාලගෙ ජීවිතේ වෙලාද?

මෙයාලා තනිවෙලා කියලා කියන්න බෑ කොහොමවත්.නිතර නිතර ඇවිත් ගියේ නැති උනාට අපිත් එක්ක ඇවිත් ඉන්න කියලා අම්මා සැරින් සැරේ ෆෝන් එකෙන් කතා කරනවෙලාවටත් කියනවා මන් අහලා තියෙනවා.ඒ හැමවෙලේම මේ ගෙවල් දොරවල් පාලුවට යන්න දීල එන්න බෑ කියලලු ආච්චිඅම්ම කියන්නේ.ඉතින් එහෙනම් වෙලා තියෙන්නේ මෙයාල තනිවීම ජීවිතේ කරගෙන නෙමේද?? අනේ මන්ද මට හිතෙන්නෙ නම් එහෙමයි.

එයාලා හිතන්නේ පුන්චි කාලේ ඉදන් අඩුවක් නැතුව හැමදේම දීල ළමයි හැදුවා ඊට පස්සෙ බන්දලා දුන්නා.දැන් ඒ ළමයින්ගේ ලමයිනුත් ලොකු වෙලා බුදුන්ගෙ පිහිටෙන් දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් ජීවත් වෙනවා ඉතින් අපි මොකටද කරදර කරන්නේ කියලා.ඒ වගෙම තමයි අනිත් පැත්තෙන් එයාල හිතනවා දුක් මහන්සියෙන් හම්බ කරලා ගත්තු ඉඩම්  හදපු ගෙවල් දොරවල් දාලා හිත හදාගෙන යන්නේ කොහොමද කියලා.හ්ම්..එයාල එක පැත්තකින් අත ඇරීම පුරුදු කරනවා ඒවගේම අනිත් පැත්තෙන් ඊට හරියන්න බැදීමුත් ඇති කර ගන්නවා.තම ආදරය කරන අයගේ සතුට ගැන හිතලා බැදීම් අත හරින්න එයාලා ලෑස්තියි.ඒත් ඒ අයගේ පුරුදු අත ඇරලා එතනින් එහාට අඩියක් තියන්න බැරි තරම් එයාල ඒ පුරුදු වලට බැදිලා.අනේ මන්දා ජීවිතේ හරි පුදුමයි.එයාල හරිද වැරදිද කියන්න මන් දන්නෑ.ඒවා ගැන තීරණේ කරන්නත් මට බෑ.මොකද එයාල මට වඩා දශක ගානක් මේ මහ පොළොවෙ පය ගහපු මිනිස්සු.අපිත් ඔය වයසට එනකන් හිටියොත් අපිත් ඔහොම නොවේවි කියල සහතික වෙන්න බෑනේ.ඉතින් නොහිත ඉන්න හිතුවා.

'ළමයො දැන් කීයටද නාන්න ආවෙ.අර හැමෝම කාලත් ඉවර වෙන්න යන්නෙ'

ආච්චිඅම්ම ඇවිත් කියනකන් මට වෙලාව යනවා දැනුනේ නෑ.

'හා ආච්චිඅම්මත් කන්නකො.මගේ බත් එක වහල තියන්න මන් හිමින් සැරේ ඇවිත් කන්නම්'

'ඉක්මනට ආවනම් කනවනේ ළමයෝ'

'අනේ අච්චිඅම්මියේ වහල තියන්න මන් පස්සේ කන්නම්'

'හා හා එහෙනම් මන් කනවා'

ආච්චිඅම්ම එහෙම කියලා ගියේ ටිකක් හිත රිදිලා කියලා මට නොතේරුනා නෙමේ.ඒත් මට එහෙම කියවුනා.

ආච්චිඅම්ම යන දිහා බලගෙන ඉද්දි මට තේරුණා..,

ඔව් එයාල හරි අපි හැමෝම තනිවීම ජීවිතේ කරගෙන...

 

(හැමදාම දකින හීනයට කොමාවක් දාලා කෙටි කතාවක් වගේ එකක් ලියන්න දරපු පොඩි උත්සහායක්.. වැරදි ඇති.කැමති පෙන්නලා දෙනවනම්)

ඉතින් නුඹ ගියා.....

ගොඩ කාලෙක ඉදන් ඒ දවස එන්නෙප කිය කිය හිතින් හිතුවත් ඒ දවස දැන් ගෙවිල ගිහිනුත් ඉවරයි.කියන්න ගොඩක් දේවල් තිබ්බත් පිළිවෙලකට ගළපන්න බැහැ.ඒ හින්ද මුකුත් ලියවුනෙත් නෑ..

ඔව් 19 වෙනිදා හන්තාන තනි කරලා ඔයා යන්න ගියා..බැදීමක් නෑ කියල හිතුවට හන්තානත් එක්ක.,

මේ හන්තාන ඔයා එනකන් මග බලන් ඉන්නවා කියලා, පහුවෙනිදා පාන්දර වැහැපු මහ වැස්ස දිහා ඔහේ බලන් හිටපු මට සීතලම සීතල සුළන් රැල්ලක් ඇවිත් කියලා ගියා.

ඒ සුළග එහෙම කිව්වත් නැතත්.,

හන්තාන මග බැලුවත් නැතත්.,

එදා තරම්ම ආදරයක් අරන් එකම එක හිතක් මේ හන්තානයි මහවැලියයි අතරෙ හැමදාම ඉන්නවා කියලා කියන්න ඒ වැහැපු වැස්ස හොදටම සාක්කි..

මේ වැස්සම මහවැලිය දිගේ මූදට ගිහින් ආයෙම දවසක වහීවි..

ඉතින් නොතෙමි ඉන්න බලන්න

මොකද ඒ වැස්සට තෙමුනොත් ඔයාට දරාගන්න බැරි වේවි....

 

           හිමි නොවෙනා බව තවත් මන් හිතට කියන්නම්
           මන් කියන දේම යළි හිත මගෙන් අහනකම්
           හෙට දිනෙත් හිතට එය පිළිගන්න බැරිමනම්
           හීනෙකින් හෝ ඇවිත් ළග ඉන්න පැයක්වත්........

                     
                           

      

අවබෝධතා ගිවිසුම...!!!

ඔයාට
විදේශීය අත පෙවීමක් තිබ්බා.,
එ හින්දා
මට
සම්බාධක පැනවුනා.,
ඉතින්
අපිට
ගිවිසුමක් අවශ්‍ය වුනා.,

ඔයා 

අත්සන් කලා.,
මන් 

අත්සන් කරන්න යද්දි.,

පෑනේ
තීන්ත ඉවර උනා....

~~~~ළග දෙනෝ දහක් සිටියත් මට තනිකමක් දැනේවි~~~~

 ඉස්සර ඉදන්ම මන් ආස හුගක් වෙලාවට තනියම ඉන්න.තනියම ඉන්නකොට මට මගේ ලෝකෙ ඕන තරම් දේවල් ගැන හිතන්න පුලුවන්.ඉස්සර එහෙම ඉන්නකොට මට හිතන්න දෙයක් නැත්තන් බලපු කාටුන් එකක් ගැන හරි මතක් කරනවා.ඉතින් මන් මගෙ ඒ ලෝකෙට වෙලා ඔහේ පාඩුවේ ඉන්නේ.අනිත් අය ගැන එයාල කියපු කරපු දේවල් ගැන හිතන්න මන් මගේ තනිකමෙන් වෙලාව වෙන් කලේ නෑ.ඒත් හැම වෙලේම මට හැදෙන්න පුලුවන් විදිහක් ගැන මන් හිතුවේ කිසිම කෙනෙක්ට කරදරයක් නොවී කොහොමද මන් ඉන්න ඕන කියන දේ තමයි තනිවෙලා මන් කල්පනා කරන්නෙ..මොකද මට ඕන උනේ මගෙන් කිසිම කෙනෙක්ට වැරැද්දක් නොකරන්න., කිසිම කෙනෙක්ගෙ හිතක් නොරිද්දන්න.මන් ගොඩාක් සාර්ථක උනා.ඒක මටම දැනුනා.ඉතින් මන් හැමවෙලේම තනියම ඉන්න හදන එක ගැන මට කිසිම ප්‍රශ්නයක් උනේ නෑ.මන් තව තවත් ඒකට ආශා කලා.ඒත්  හිතපු නැති විදිහට මේ තනිකම මට තනිකමක් විදිහට දැනෙන්න ගත්තා.තනියම ඉන්නවා කියන එකේ තනිකම මට දැනෙන්න ගත්තා.
ඔව් එදා ඉදන්..
මතකද ඒ දවස.?අමතක වෙන්න බෑ.මොකද එදා ඔයාලා මහා ලොකු වැඩකනේ හිටියේ.ඔයාලා ඔයාලාගේ ලොකු වැඩේ කරගෙන යන අතරෙදි මගේ හිතෙත් ලොකු ලොකු වැඩ උනා.ඇස් දෙකටයි කන් දෙකටයි හිතටයි හරි හරියට වැඩ තිබ්බා එදා.
හිතපු නැතිවෙලාවක හිතපුම නැති විදිහට ඒ දැකපු ඇස් දෙකට මන් ම්ම්ම්..... මෙහෙම කියමු...ම්..ම් .. මන් වශී උනා..ඒ මොහොත මට තාම ඒ විදිහට්ම මතකයි.හැමෝම බය වෙලා හිටපු වෙලාවක් ඒ.ඒත් මන් විතරක් හිත ඇතුලෙන් පුදුමාකාර සතුටකින් හිටියේ.එදා ඉදලා මගේ ඇස් මටත් කලින්ම ලොකු මිෂන් එකක් පටන් අරන් තිබ්බා.ඒ තමයි හැමදාම හැමතැනම හැම මොහොතෙම එදා මන් ඒ දැකපු ඇස් ෆලෝ කරන එක.ගොඩ දවසක් ඒ ඇස් වල අයිති කාරය ගැන මන් හෙව්වා.කොහොම හරි මන් දැන ගත්තා ඒ ඇස් වල අයිති කාරයා ඔයා කියලා..ඉතින් එච්චර දවසක් මන් හොයලා තියෙන්නේ ඔයාව.
ඉතින් කොහොම හරි වෙනදා මන්,මන් ගැන හිතන්න තනි උනාට ඊටපස්සෙ මන් තනිවෙලා හිතුවේ ඔයා ගැන.එහෙන් මෙහෙන් අමාරුවෙන් දවස් ගනන් ගෙවලා එක කවියක් ලියාගත්තු මට හෝ ගාලා කවි සිතුවිලි පහළ වෙන්නත් පටන් ගත්තා.හද දිහා බලලා කිසිම හැගීමක් නැතුව අහක බලපු මන් හදෙ සිසිල උණුසුම එළිය දැනෙන්න ගත්තා..ඒ හගීම කවි වලට පෙරළුනා..වැස්සට ගුලි වෙලා නිදාගත්තු මන් වහින වෙලාවට හිරිකඩ ඇගට වැටෙන තැනකට වෙලා ඒ සිසිල වින්දා..ඇත්තම කිව්වොත් මන් ජීවිතේ විදින්න්න ගත්තා,තනියම..ඔව් ඔයාට නොදැනෙන්නම් ඔයාව මගේ කරගෙන මන් ජීවිතේ වින්දා.ඒත්..
ඒ මගේ හීන හීනම වෙලා මගේ තනිකම මට තනියක් උනා.ඒ ඔයා ඒ වෙනකොටත් වෙන කෙනෙක්ගේ කියලා දැනගත්තම. 

එත් මට නවතින්න බැරි උනා.කොටින්ම කිව්වොත් මන් නවතින්න කැමති උනේ නෑ.ඔයා ගැන හිතන්න පතන්න මන් දිගටම පුරුදු උනා.ඒ කියන්නේ මන් ඇබ්බැහි උනා.උදේ රෑ හැම මොහොතෙම ඔයා ගැනම හිතුවා.ඔයා පේන්න ඉන්නකොට ගොඩාක් සතුටු උනා වගේම ඔය ඇස් මගේ නෙමේ කියලා මතක් වෙනකොට පිච්චිලා ගියා.අදටත් ඒ හැගීම එහෙම්මමයි.කොච්චර යාළුවො එක්ක විහිලු කර කර හිනා වෙලා හිටියත් මහා ලොකු පාලුවක් දැනුනා.මේ බිම වට කරලා තියෙන මුලු කදු යාය පුරාම මන් මගේ දුක කිව්වා.ඇයි ඔයාව මන් වෙනුවෙන් තියාගෙන හිටියේ නැත්තේ කියලා.ඒත් එයාලට දෙන්න උත්තරයක් තිබ්බෙත් නෑ.මොකද ඉතින් මේ කදු අතරට ඔයා ආවෙත් ඔය හිත වෙන කෙනෙක් ලග තියලනේ.ඉතින් මන් අහන ප්‍රශ්න වලට මේ කදු කොහොම උත්තර දෙන්නද??ඒ හින්දා එයාලා හැමදාම හිටියේ සුදු මීදුම් පටලකින් හිස් මුදුන් වහගෙනනේ.ඉතින් මගේ තනි හිත මගෙන්ම ප්‍රශ්න ඇහුවා.ඒත් ඒ හැම ප්‍රශ්නෙකටම උත්තරේ උනේ එකම එක දෙයයි.
".ඉතින් මොකද වෙන්නේ ඔයා ආදරෙයි නේ.."
ඒකත් ඇත්ත මොනා උනත් මොකො ඉතින්.මන් ආදරෙයිනේ.
ඉතින් හැමදේම ඒ විදිහට ඔහෙ ගලා ගෙන ගියා.මන් තනියම ගෙවෙන කාලෙ තව තවත් වැඩි උනා.ඉර්තු හතරක්මනැති උනත් කාලෙකදි මල් පිපුනා මල් හැලුනා.එක වසන්තයක් ඇවිත් ගියා.. ඔයත් ඔයාගේ පාඩුව්වේ හිටියා.මන් මගේ තනිකමට තවත් තුරුල් උනා.ආයෙම කාලයක් ආව මල් පිපුනා.ටික දවසකින් මල් හැලුනා ආයෙම.ඒ පාරත් වසන්තය ඇවිත් ගියා.අපි දෙන්න හිටපු තැන් වල ඒ විදිහටම හිටියා.හිටපු තැනින් ඔයා හෙලවුනෙත් නෑ මට හෙලවෙන්න දුන්නෙත් නෑ..ඔව් ඉතින් ඔයා කොහොම හෙල වෙන්නද..ඉතින් මන් හෙලවිලා වැඩක් තියෙනවද..? එහෙම මට කියලා දුන්නේ ඔයා.ඔව් ඔයා හරි.

දැන් ඔයා යන්න හදනවා.මාව මෙහෙ තනියම දාලා.හරි මන් තනියම ඉන්න,තනිකමට ආසයි තමයි ඒත් මේ තනිය මට දරාගන්න බැරි වෙයි.ඔයා ආපු ගියපු තැන්,ඔයා එක්ක කතා කරපු තැන්,හිනා වුන තැන් මෙවා දිහා හිත හදාගෙන ආයෙම බලන්නේ කොහොමද කියලා කියන්න.ඔයා එනකන් මග බලන් හිටපු මන් ආයෙම ඔයා එනකන් මග බලන්නද? ඔයා ගැන දැකපු හීන ඉතුරු වේවිද මා ළග.අනෙ මන්ද නැත්තන් ඔයා ඒවත් අරන් යාවිද? ඉතින් කියන්න මට මොනාද ඔයාගේ කියලා ඉතුරු කරලා යන්නේ?? හ්ම් ඔයාගෙන් අහන්න් බැරි නිසා මන් ආයෙම මගේ හිතෙන් අහනවා මේ හැමදේම.උත්තරෙත් ඉතින් මන් දන්නවා.හිත කියන්නේ.,
"ඉතින් මොකද වෙන්නේ ඔයා ආදරෙයි නේ.,"
ඔව් හිත හරි..
වැඩි ඇතක නෙමේ..ආයෙම සැරයක් මන් තනි වෙන දවස.ආයෙම මගේ සුපුරුදු තනිකම මට තුරුලු වේවි.හැබැයි කලින්ට වඩා ගොඩාක් වෙනස් විදිහට.මන් ගැන හිතනවට වඩා මන් ඒ තනිකම ඇතුලේ ඔයාව දකිවි..ඉතින් මේ මට උරුම මගේ තනිකමේ හැටි වෙන්නැති.  මේ මගේ හිතේ හැටි වෙන්නැති.මේ මගේ ආදරේ හැටි වෙන්නැති.
"ඉතින් මොකද වෙන්නේ ඔයා ආදරෙයි නේ.,"

...........................................................................................

...........................................................................................

 

 

සද ඇවිත් මගේ මිදුලට
සද එළිය අරන් සිහිලැල්
ඔබ ඉන්නවනම් මා ළග නොසලා ඇසිපිය නිලුපුල්
ඔබ ඉන්නවනම් මා ළග කොද මලින් සදා හසරැල්

දුර ඈත නිම්න කදු වැටි
සුදු මීදුමේ ගිලේවි
ළග දෙනෝ දහක් සිටියත් මට තනිකමක් දැනේවි

රෑ නින්ද බිදි ඇහැරී
පැණි කුරුල්ලන් හඩාවි
මගේ සිහින හොරෙන් අරගෙන මේ සදත් යන්න යාවි

                            

                               ////////අමරසිරි පීරිස්////////////

මේ දවස් වල......

වද දෙන්නේ නෑ ඉතින්
මන් ඔන්න අද ඉදන්
මේ ලෙසට කොච්චරක්
මන් කීවාද ඉස්සරත්

 

ඒත් මට බැරි උනෙත්
ඒ දේම මයි අදත්
4න් එක ගෙන උදෙත්
කෙටුවා සුබ උදෑසනක්

 

බලා සිටියෙමි එය දෙසත්

send කරන අදහසින්
එයිද නැද්දෝ පිළිතුරක්
සිත සිතුවා සිය වරක්

 

 

නාවොතින් නම් පිළිතුරක්
අල වෙනවා අද දිනත්

හින්දා cancel කර දමන්

පෙරළුවා pathology පොතක් 

 

බොග විකාශේ දිගටම යයි
මනෝ වලින් ඇඩුත් වැටෙයි
දෙතුන් වරක් හිටපු ගමන්

add වැඩි වී බොග අඩු වෙයි 

 

උදේ ගෙවී වුනා දවල්
හවස් වෙලා ඇවිත් රෑත්
ගෙවී යන්න කලින් අදත්
මතක් වුනා ආයේමත්

 

අතට ගත්ත 4න් එකත්
කෙටුවා හිතලා එක පදයක්
කිසිවක් නොවේ ඒ කෙටුවෙත්
කොහොමද ලෙස එක වදනක්

 

නිකමට මට මෙහෙම ඉතින්
හිතුනා send වෙන්න කලින්
ඔයා බොගනවානම් දැන්
වද දෙන්නේ කෝමද මන්

 

එහෙම හිතලා දුකින් උනත්

cancel කලා නැවත එයත්
හිතින් පතලා සුබම රැයක්
පිස දැම්මෙමි බිදු කදුළක්

 (බොග යනු පාඩම් කිරීම බව සලකන්න)

පුර සද නිලඹර සමගයි-සදේ එළිය මා අසලයි ~~~~

=අයියේ
-මොකෝ?
=මොකද ඔච්චර ගණන් ආ
-එහෙම නැතුව බෑ
=අහ් ඕවා ඉතින් මේ අහින්සක මටම තමා නේ
-හි හි
=හි හි ගාන්නේ..කොහොමද ඉතින්?
-හොදයි.. මේ මොනාද දැන් කියන්න තියෙනවා කිව්වේ?
=කියන්න දෙයක් නෑ ඉතින් අපි ටිකක් කතා කරමුකො
-මටනම් කියන්න දෙයක් නෑ ඉතින්..මට කියන්න තියෙන්නේ මේක නවත්තන්න කියලා තමයි නන්ගි
=හ්ම් බලමු
-බලන්න දෙයක් නෑනේ නන්ගි මන් ඔයාට කිව්වනේ මන් හැරෙන්නෑ.හැරුනොත් නවතිනවා මිසක් වෙන මුකුත් නෑ කියලා
=ඔව් ඔව් කිව්වනම් තමයි ඉතින්..
-ඉතින් හැදෙන්නකො ළමයො
=හරි අයියේ ඔයා වගේ තමයි මාත්,මටත් හැරෙන්න බෑ.. මන් හැරෙන්න කැමතිත් නෑ
-හ්ම් අනේ මන්ද ඔයානම්..
=ඔයා ඉතින් හදිස්සි උන හින්දනේ මේ ඔක්කොම
-ඒ නැතත් ඉතින් මන් ඔයා එනකන් ඉන්නෑ නේ නන්ගි අපෙ බැජ් එකෙන් හරි පහළ බැජ් එකකින් හරි හිච් වෙනවනේ.
=අපෝ ඔව් ඔව් ඔය කතාවනම් මන් හැමදාම අහනව.. හි හි
-ඒකනේ ඉතින්
=ඒකනෙමේ අයියේ අක්කිව හම්බුනේ ඒ ලෙවල් කරනකොට නේ?
-ඔව් නන්ගි..
=යන්න දෙන්නැතුව තියාගන්න තිබ්බනේ එයාව එතකොට එයත් ඔයා එක්ක මේ ෆැකල්ටියේම ඉන්නවනේ..එහෙමනම් මට මෙහෙම වෙන්නෑ නේ
-ඒ හිටියත් මෙහෙම නෑ කියලා ශුවර්ද?
=හික්ස් හරි හරි ඉතින්..
-හොද කෙනෙක් ලැබෙයි නන්ගි ඔයාට
=ඔව් හම්බ වෙලා ඉන්නෙ මට
-කෝ කවුද
=ඔය ඉන්නේ...
-අනේ මේ පිස්සු නැතුව ඉන්නව.. මික්ස් ස්කූල් එකකට නේද ගියේ? ඒ දවස්වලවත් මොනා හරි කරගන්න තිබ්බනේ ඔයාට
=ඒ දවස්වල අපි ඉගෙන ගත්ත හොදට හරිද.. ඔයානේ මෙතන ක්ලාස් ගිහින් වෙන වෙන වැඩ කරගෙන තියෙන්නෙ
-හි හි
=බලන්න එහෙම උනේ නැත්තන් අපි දෙන්න කොච්චර ශෝක් එකට ඉන්නවද කියලා
-අනේ මැට්ටියේ පොඩ්ඩක් ඇස් ඇරලා බලන්න මට වඩා හොද කොල්ලො කොච්චර ඉන්නවද
=හා හා.. මාර වැඩේ කියන්නේ මන් ඇස් ඇරලා බලද්දි පෙනුනෙ ඔයාවනේ..
-හපොයි හා හා.. ඔයාට මේක තේරුම් කරනවට වඩා හොදයි බෲනොට ෆිසික්ස් කියලා දෙන එක
=අන්න ඒක හරි
-පිස්සු ඔයාට
=මේ අක්කිගෙ ඩිග්‍රී එක ඉවර වෙන්න කොච්චර කල් තිනවද අයියේ
-තව අවුරුද්දක් තිනවා මේ අවුරුද්දත් එක්ක
=එතකොට අක්කි මෙහෙ ඒවි නේ හැමදාටම
-ඔව් එක්කො එයා ඒවි නැත්තන් මන් එහෙ යාවි..එයා එහෙ ඉන්න කැමති
=අහ් එහෙනම් අපි මෙහෙම කරමු අක්කි රට ඉන්න කැමතිනම් අපි අක්කිට එහෙම ඉන්න කියමු ඔයා මෙහෙ ඉන්න
-හික්ස්.. මැට්ටි
=අයියේ
-ම්ම්??
=මන් ඔයාට වද දෙනවනම් සොරි හොදේ..
-එහෙම නෑ නන්ගි
=ආ එහෙනම් තව වද දෙන්නම් මන්.. හි හි
-නෑ නෑ වදේ වදේ
=හි හි.. හා හා මේ අහන්නකො..
-ම්ම්
=මන් මේක නවත්තන්නම් අයියේ..ඒත් කවද්ද කියන්න මන් දන්නෑ.. ඔයා අක්කි එක්ක යනව කියලා මන් දන්නවා එහෙම එකෙ ඔයාට වදයක් වෙන්නෙ නෑ මන්.. මන් මගේ පාඩුවෙ හැමදාම ඔයා දිහා බලන් ඉන්නම් අයියේ.. ඔයාව එක්ක ගෙවුන මේ අවුරුදු දෙක කවදාවත් මට අමතක කරන්න බැරි වෙයි අයියේ..
-හොදින් ඉන්න නන්ගි
=හා අයියේ ඔයත්...
-මන් දැන් තියන්නම් නන්ගි., ලැබ් කොර්ට් එක හෝදන්නත් තියෙනවා
=මේ මහ රෑ..??දුන්නනම් මන් හෝදලා දෙනවනේ
-හපොයි ඔන්න ආයෙම පටන් ගත්තා.. මන් තියනවා
=හික්ස්.. හා හා හරි අයියේ
-ගුඩ් නයිට් නන්ගි
=ගුඩ් නයිට් අයියේ...

............................................................
............................................................
ඔබ මලක් වෙලා වන අරණේ පිපේවි
මා සුළo රැළක් වී ඔබ පිස හමාවී
පුර සදක් වෙලා ඔබ අහසේ දිලේවී
මා ගගක් වෙලා සද එළියේ ගලාවි

සුළග වෙසින් මා එන කල-ඔබේ සුවද සෑහේ මට
මල් මුවරද ඔබ සමගයි-මලේ සුවද මා අසලයි

ගගක් වෙලා මා යන කල-ඔබේ එළිය සෑහේ මට
පුර සද නිලඹර සමගයි-සදේ එළිය මා අසලයි
                   ~~සෝමතිලක ජයමහ~~

...........සදාකල් රැදේවි !!

 

 

තව තවත් හැඩ වෙවි
මහවැලිය ගලා යාවි
මන් හොයපු ඔය දෑස
මා දමා දුර යාවි

 

 

ග්‍රීෂ්මෙට ගිනිගනීවි
නමුදු හන්තාන බලා හිදීවි
මන් දුටුව ඔය හිනාව
සිහිනයක්ම වේවි

 

 

රොබරෝසියා පිපේවි
වසත් කල ආයෙත් ඒවි
හිත හදපු නුඹේ හඩ
යලිත් නොඇසී යාවි

 

 

සීත පිනිකැට පාවි
සුළග එක ලෙස හමාවි
මම මගේ යැයි සිතු
ඔයා අන්සතු වේවි

 

 

කෙළි කවටකම් වලට සිනා සී

උදේ රෑ ගෙවේවි

ඔයා ළග නැති අඩුව

සදා කල් රැදේවි