කාගෙන්ද මන් අහන්නේ..??

 

"පන්චු දොර අරින්න.. පන්චු ඉක්මනට"
"සදුන්.. නී..??? අයියෝ අම්මා මොකද උනා??කොහෙද මෙච්චර කල් හිටියා??"
"කතා කරන්න වෙලා නෑ පන්චු.අද රෑට හමුදාව මෙහෙට ඇටෑක් කරන්න ඉන්නෙ.මට ඕන ඔයයි පුතයි ඉක්මනටම මෙහෙන් පිට කරන්න."
"අයියෝ සදුන් එතකොට ඔයා..?"
"මටත් අද ඒ මිෂන් එකට යන්න වෙනවා.දැනටමත් මාව හොයනවා ඇති පන්චු.අපේ මේජර් ජෙනරල් හවස් වෙනකොට අපේ කෑම්ප් එකට එනවා කිව්වා.හිතන තරම් ලේසි වෙන එකක් නෑ පන්චු අද.සමහරවිට මන් අද මේ ඔයාව දකින්නේ අන්තිම වතාවට වෙන්න ඇති"
"සදුන්.."
කියගන්න බැරි උනාත් මොකද්ද අමුත්තක් මටත් දැනුනා.මන් එයාව බදාගත්තා.එයාත් මාව වෙනදට වඩා හයියෙන් බදාගත්තා.ඒ හැගීම දරාගන්න මට හයියක් කොහොම ආවද කියලා මන් දන්නෑ.ටික වෙලාවකින් එයා එයාගෙ අත් දෙකෙන් මගෙ මූණ අරගෙන මගේ නළලට සමුගැනීමේ හාදුව දුන්නා.මට මතක නෑ එවෙලේ කාගෙ ඇස් දෙකේද වැඩිපුරම කදුලු තිබ්බෙ කියලා.මොකද ඒ තරමටම අපි දෙන්නම ඇඩුවා..
"පන්චු ඔයා දැන්ම පුතත් එක්ක අපෙ අම්මලාගෙ ගෙදර යන්න."
"මට බෑ ඔයාව දාල යන්න..මන් මැරෙන්නම් ඔයා එක්කම.අයියෝ කඩවලේ ඔයා නැතුව මන් ජීවත් වෙන්න බෑ"
"අහන්න පන්චු ඔයා හිතන්න ඕන අපේ පුතා ගැන.අපිට මැරෙන එක ලේසි උනාට අපේ පැටියා එහෙම නෑ..එයා ජීවත් වෙන්න ඕන"
"අයියෝ සදුන් ඔයා මොකද්ද මට කරන්න කියනවා??"

"මේකයි පන්චු.දැන්ම පිටත් උනොත් ඔයාට 2ට ටවුමෙන් කොළබ බස් එක තියෙනවා..ඒක ගන්න.කොටුවට ගිහින් නුවර බස් එක අරන් අපේ අම්මලාගේ ගෙදර යන්න.මන් ඇඩ්‍රස් එක ලියලා දෙන්නම්.මේ කිසිම දෙයක් කාටවත් කියන්න එපා මන් ලගදිම එනවා කිව්වා කියන්න"
එයාම කාමරේට ගිහින් මගේ ඇදුම් ටික බෑග් එකට දැම්මා.කිසිම දෙයක් අදහ ගන්න බැරිව හිටපු මන් ඇද විට්ටමට හේත්තු වෙලා ඇඩුවා.දිගටම ඇඩුවා.සදුන් තව මොන මොනාද මන්දා කියෙව්වා.මට ඒ මුකුත් ඇහුනේ නෑ.මන් දැක්කේ පිස්සුවෙන් වගේ මුලු කාමරේ පුරාම එහාට මෙහාට දුවන මගේ රත්තරන්ගේ ඒ මූණ විතරයි.

එයා මෙහෙ ඩියුටි එනකොට මන් හිටියේ කෝවිල ළග මල් කඩේ.අම්මයි අප්පයි නැති උන දවස් වල ඉදන් පෙරිඅප්පා දාල දීපු මල් කඩෙ වැඩ කරගෙන මන් හිටියේ.කෝවිලට දවසක් ලොකු සින්හල ඇමති කෙනෙක් එනවා කියලා දවස් දෙකකට විතර කලින් ඉදලා හමුදාවෙන් හතර වටේටම දාලා හිටියා.මගේ මල් කඩේ ළගත් හතර පස් දෙනෙක්ම හිටියා.ඒ එක්කෙනෙක් තමයි සදුන්.ඒ දවස් දෙකට එයා මා එක්ක ගොඩාක් යාලු වුනා.අපි ගොඩාක් දේවල් කතා කලා.මන් එක්ක කතා කරනකොට එයාගේ යාලුවො සමහර අය විහිලු කලා සමහර අය එයාට තර්ජනයත් කලා.කොහොම හරි ඇමති එන දවසෙ මට කඩේ වහන්න උනා.ඊට පස්සේ පහුවෙනිදා එයා හිටියේ නෑ.එයා ගැන විස්තරයක් දැන ගන්න හමුදාවෙ කවුරුවත් හිටියෙත් නෑ.
ඒත් මාසෙකට විතර පස්සෙ ආයෙම එයා ආව.ඇවිත් වෙන කිසිම දෙයක් කිව්වෙ නෑ.එයා කිව්වේ මට ඔයා එක්ක හැමදාම ඉන්න ඕන කියලා විතරයි.අදටත් ඒ මොහොත මට මැවි මැවි පේනවා.අකැමැත්තක් නොතිබුනත් මන් එයාට කිව්වේ ඇවිත් පෙරිඅප්පගෙන් අහන්න කියලා.එයා එදා හවසම මාත් එක්ක පෙරිඅප්පා හම්බ වෙලා මේ ගැන කතා කරා.මහා ලොකු සල්ලියක් තිබ්බෙ නැති හින්දා පෙරිඅප්පටත් ඕන උනේ මගෙන් ඉක්මනට නිදහස් වෙන්න..ඉතින් ඊට හරියටම මාස දෙකකට පස්සෙ අපි දෙන්න පෙරිඅප්පත් එක්කම ඒ ගෙදර ජීවත් උනා.

 

"පන්චු මෙන්න මේ ඇඩ්‍රස් එකට යන්න"කියලා එයා කොලේක ඇඩ්‍රස් එක ලියලා ඒ කොලෙත් බෑග් එකට දැම්මා.
"පන්චු බබාගේ ඇදුම් ටිකත් දාගන්න ඉක්මනට නැත්තන් බස් එක..."
එයාට මන් තවත් කතා කරන්න දුන්නෑ.මන් ගිහින් ආයෙම සැරයක් එයාව බදාගත්තා.
"යන්න එපා සදුන්..මට බෑ ඔයා නැතුව ඉන්න.."
"අහන්න පන්චාලි...එළියේ වෙන දේවල් ඔයා දන්නේ නෑ.මේ දවස් වල හමුදාවට පස්ස ගහන්නැතුව ඉස්සරහටම යන්න කියලා ඕඩර්ස් හම්බෙලා තියෙන්නේ.ඉතින්  පන්චාලි මන් කියන දේ අහන්න හොද ළමයා වගේ..පුතත් එක්ක යන්න..මන් එන්නම්..ඔයාවයි පුතාවයි බලන්න ආයෙම එන්නම්."
"පොරොන්දු වෙනවද මට?"
"හ්ම්ම්..... පන්චු බබාගේ ඇදුම් දාගන්න ඉක්මනට ආ මෙන්න බෑග් එක" එයා කතාව මග අරින්න උනා.ආයෙම ඒ දේ අහන එකෙන් හිත රිදෙන්නෙ අපි දෙන්නගෙම හින්ද මන් බබාගේ ඇදුම් ටික බෑග් එකට දාගත්තා.

.................
 "මේ මොකද මෙහෙ? කෝ මගේ කොල්ලා"
"අම්මේ එයා ටික දවසකින් එන්නම් කිව්වා."
"ඇත්ත කියපන් ඌව එහෙ මැරෙන්න දාලා මෙහෙ ආවෙ මන් උඹවයි මේ අතදරුවවයි බාරගනී කියලා හිතලද?"
"අයියෝ අම්මා..ඒම කියන්නෙපා.සදුන් කියපු නිසා මන් ආවේ.මන් මෙහෙ කාවවත් දන්නෑ අම්මා..මට සමාවෙන්න"
"දැන් කෝ මගේ කොල්ලා?"
"එයාට ඊයේ ලොකු මිෂන් එකක් තිබ්බා.ඉතින් එක දරුණු වැඩි නිසා අපිට මෙහෙ එන්න කිව්වා..එයාට ඕන උනේ එයාගෙ පුතාව බේරගන්න අම්මා"
ඇත්ත කියන්න එපා කිව්වත් මට ඒ අම්මා ඉස්සරහ ඇත්ත නොකිය ඉන්න බැරි උනා.මන් වගේම එයත් පුතෙක් වෙනුවෙන් අඩන අම්ම කෙනෙක්. ඉතින් මාව එලෙව්වත් කමක් නෑ කියලා හිතලා මන් ඇත්තම කිව්වේ මාව බාර නොගත්තත් අපෙ පුතාවවත් බාරගත්තොත් ඇති කියලා හිතා ගෙන.සදුන්ට ඕන උනෙත් ඒදෙම නිසා.
"උබව බැදගත්තු දවසෙ ඉදන් මගේ පුතා මේ ගෙදරට එක අඩියක් තිබ්බෙ නෑ..එහෙව් එකේ උබ ඇවිත් ඕවා කිව්වම මන් උබව බාරගන්නොනද?උඹත් එපා මට උබේ ළමයත් එපා"
සදුන්ගෙ අම්මා එහෙම කියලා මගේ මූණටම දොර වැහුවා.කරන්නේ මොකද්ද කියලා හිතා ගන්න බැරිව ඉද්දි සදුන්ගෙ තාත්තා කොහෙද ඉදන් ගෙදර ආවා.
"මේ ළමයා කවුදා?"
"අප්පා මන් සදුන්ගේ.."
"ආ දුවද ..යමු ඇතුළට ඇයි මේ දොර වහලා කතා කරලා බලුවෙ නැද්ද?"
"එපා අප්පා.... මන් යනවා.."
"ඇයි දුව අම්මා මොනා හරි කිව්වද?"
මට ඇඩුනා..අම්මට දුක ඇති අප්පා.මන් ඇවිත් තවත් දුක් දෙනවා.
"ඔයා ඔහොම ඉන්න මන් කතා කරන්නම් අම්මට"

.....................................

දවස් දෙකක් අප්පගේ මැදිහත් වීමෙන් රණ්ඩු සරුවල් දුරදිග නොයා නැවතුනා.අම්මා මට බනිනකොට ඒවා අහගෙන ඉන්න එක ඇරෙන්න මට වෙන කරන්න දෙයක් තිබ්බේ නෑ.මට හැමවෙලේම හිතුනේ සදුන් කියන්නේ මගේ වගේම අම්මගේත් පණ.සමහර විට අම්ම මට වඩා සදුන්ට ආදරෙ කරනවා ඇති.ඒ හැගීම නිසා හැමවෙලේම මන් නිහඩ උනා.

"මැණිකේ මෙන්න ප්‍රවෘත්ති යනවා"
"ටිකක් සද්දේ වැඩි කරන්න මන් උයනවා"
අප්පා ටිවි එකේ සද්දේ වැඩි කරද්දි මන් ගිහින් පුතත් එක්ක ටිවි එක ඉස්සරහ බිමින් වාඩි උනා.

"පෙරේදා පුදුකුඩිරුප්පු ප්‍රදේශයේ සිදුවූ දරුණු සටනකින් පසු හමුදාව එම ප්‍රදේශය සිය පාලනයට නතු කර ගනුලැබුවා.එහිදී මිය ගිය සෙබලුන් අතරින් දිගු දුර වෙඩික්කරුවන් වන චාමර හපුතන්ත්‍රි  සහ සදුන් රාජකරුණා යන සෙබලුන්ද වන බව හමුදා මාධ්‍ය ප්‍රකාශක කියා සිටියේය"

"සදුන් ...මයෙ අම්මා......." ළග හිටපු පුතාව තුරුල් කර ගෙනම පාදාන්තයේ සිට සෑම නහරයක් පාසම රිදුම් දුන් ඒ වේදනාව මගේ මුලු ගතම හිරි වැට්ටුවා කියලා මතකයි..ඒත් එක්කම අම්මගෙ විලාපයත් එක පාරටම ඇහිල නැතිඋනා වගේ මතකයි.

...........

අප්පා ඇරෙන්න අම්මගේ මල ගෙදර ආපු හැමෝම මන් දිහා බැලුවේ මහා අමුතු විදිහට.මහා අපරද කාරයෙක් දිහා බලන විදිහට.මන් මොනා කරන්නද කඩවලේ.සදුන්ගෙ මරනෙට අම්මගේ මරනෙට එකම  වැරැද්ද මන් සදුන්ට ආදරය කරපු එකද..සදුන් මන් මොකද්ද අපේ පුතාට කියන්නේ ඔයාගේ අප්පා යුද්දෙදි එයාගේ ජාතිය වෙනුවෙන් සටන් කරලා දිවි පිදුවා කියලද ? නැත්තන් මේ මිනිස්සුන් කියන විදිහට ඔයාගේ අප්පා නැති වුනේ මගේ ආදරේ හින්දද?

දින 100..

 

 

එක දවසක් හිත රහසින් මුමුණ මුමුණ මෙහෙම කිව්වා
දැක්කද මේ ළගකදි අර ලන්කාවේ ඡන්දෙ තිබ්බා
ඒකාධිපතිලු ඒ හිටියේ ඔහුව ගෙදර යැව්වා කිව්වා
යහ පාලනෙ රජ කොරන්න ගොවියෙක් රට බාර ගත්තා
 

ඉතින් අනේ මට මොකටද ඔයා ඉතින් ඕක කියලා
මන් ඇහුවා හිතෙන්ම වෙන වැඩ නැතිවද ඔහෙට කියලා
ටිකක් තරහා ගිහින් වගේ හිතත් ඉතින් මෙහෙම කිව්වා
මටත් ඕන යහ පාලනෙ මගේ රජා ගෙදර යවලා
 

හිත කිව් දේ ඇසූ සැණින් එක පැනයක් මට නැගුනා
තාම රැයක් ගෙවුනේ නැද්ද ආප්පෙකට වගකියලා
ඔහෙගෙ රජා පරදවන්න ලේසි වේවි යැයි කියලා
හිතුවේ ඇයි මොනාද ඔහෙ කරන්නෙ රජකම ලැබිලා

 

බයවෙන්නෙපා දින සීයක පොරොන්දු ටික මන් හැදුවා
විධායකය ඉවත් කොරලා මොළයට දෙන්නට සිතුවා
හැගීම් මතක හීන වලට ඉන්න ඇමතිලාව කපලා
එකම ධූරයක් හදනවා යාතර්තෙ ලෙස නම් කරලා

 

මනෝ ගහලා වැය කරවපු ජාතික තත්පර හොයලා
අල්ලස් කොමිසමට දෙනවා දිනත් එක්ක ගාන හදලා
වැල්ලේ හදපු රජ මාලිග කීයක් තියෙනවද කියලා
හොයන්න මන් බාර දෙනවා ලගදි ආපු නැවට නැගලා

 

හපොයි හපොයි ඔය ඇති දැන් තව පැනයක් මට නැගුනා
දින සීයක් ඔය විදිහට ගියා කියලා මන් හිතුවා
ඊට පස්සෙ මොකද වෙන්නේ තව පොරොන්දු නැතිද හැදුවා
අනේ අපොයි කියවෙයිදෝ මගේ හිසේ අත ගැසුනා

 

ඉන්න ඉන්න ඉවසන්නකො ඒකට උත්තර හෙව්වා
මැති සබයම විසුරුවලා පෙරලා ගන්න ආයෙ හිතුවා
විධායකය මොළේ හින්දා පාලනේ දැන් මට නැතුවා
යහ පාලනේ කොයිබ ගියත් මගේ නිදහසෙ මන් හිටියා

ඔව් එයාලා හරි..!!!!

 

ඉස්සර බිත්තිය පොළවට ගෑවෙන තැන ඇද නැතුව ලස්සනට රතු පාටින් පාට කරපු තීන්ත පටියක් තිබ්බා.කාලෙකින් එහෙ ගිහාම දැක්කේ බිත්තියෙන් භාගයක්ම වහගෙන යන තරමටම වල් වැවිලා.ඉස්සර ලස්සනට තිබ්බ රතු තීන්ත පටිය ඒ කොල පාට වල් පැළ අතරින් යාන්තම් පෙනුනා.ඒත් රතු පාටට නෙමෙ දුඹුරු පාටට.වෙනදා හරිම ලස්සනට අතුගාලා හැමතිස්සෙම පොල් අත්තක රටාව ගත්තු මිදුලෙ වැලිකැට දැන් තැන් තැන් වල කල්ලි ගැහිලා.කට්ටියක් ඔහේ මැලවෙන්න ඔන්න මෙන්න ගිය කූඩලු පාත්තිය ළග.,කට්ටියක් බෑ බෑ කිය කිය මලක් දෙකක් පුප්පන ඉද්ද ගහ වටේට.,දවස් ගානකට කලින් වැටුන පොල් අත්තක් පුරාම තව කට්ටියක් කල්ලි ගැහිලා.,ඒ වගෙම තමයි මුලු මිදුල පුරාම සී සී කඩත් පුන්චි පුන්චි කල්ලි.තව ඒ දවස් වල ලස්සන්ට කප්පාදු කරලා තිබ්බ අන්දර වැට.අනේ ඒකට වෙලා තියෙන දේ.අන්දර ගස්වල අතු දැන් එයාලට ඕන ඕන පැත්තට හැරිලා,එයාලා එයාලගේ ලෝකයක් හදාගෙන.

ඉස්සර මට මතකයි ආච්චි අම්මා අපේ ගෙදර ආවම කිව්වේ,
'ළමයෝ ගෙදරකට ශ්‍රියා කාන්තාව වඩින්නේ ඒ ගෙයි මිදුලේ ඉදන්ම පිළිවෙලකට පිරිසිදුවට තිබ්බොත් තමයි', කියලා.
ඉතින් දැන් මේ මොකද වෙලා තියෙන්නේ අපේ ආච්චි අම්මා ශ්‍රියාකන්තාව එක්ක තරහා වෙලාවත්ද ?නැත්තන් ශ්‍රියා කාන්තාවට වැඩ වැඩි වෙලාද?මට එහෙම හිතුනා.

කාලෙකින් ආච්චිඅම්මලගේ ගෙදර ගිය නිසා එහෙ හැමදේම වෙනස්වෙලා කියලා හිතුනා.ඇත්තටම ඒක එහෙම තමයි ඉතින්.කොහොම හරි අපි එන සද්දේ ඇහිලා ගේ ඇතුලේ ඉදලා ආච්චිඅම්මා එළියට ආවා.
'කීයටද එහෙන් ආවේ? එනවා කියපු වෙලාවට ආවනම් දැන් මෙලහට දහ පාරක් එන්න වෙලා'
'උදේ අම්මේ ආවේ සාලිය වැඩට ගියාට පස්සෙ ඉතින් හෙමීට ආව'
එහෙම කිව්වේ අපේ අම්මා.
'හ්ම් දැන් කාලත් නෑ නේද?කෙල්ලට බඩගිනිත් ඇති'
මන් හිනා වෙල ගිහින් ආච්චිඅම්මගේ අතකින් එල්ලුනා..
ආහ් මගේ බර දරන්න දැන් ඒවට හයියක් නෑ කියලා මට හිතුනා.ඇටකටු වලට උඩින් නිකන් තියෙන්න ඕන නිසා තියෙනවා වගේ හම අහු උනා.ඒකත් රැලි වැටිලා

ඒ හින්දා මන් තවත් ඒ අතට බර දුන්නේ නෑ..
'කෝ සීයා ආච්චිඅම්මේ?'
'ඔය පුවක් වගයක් අහුලන් ඇවිත් ලෙලි ගගහා හිටියා ඉස්සෙල්ලා දැන් කොහෙද දන්නෑ..ඔය පිළිකන්න පැත්තේ බලන්න ඇති'
මන් ගියා සීයව හොයාගෙන.සීය හිටියේ වැට මායිමේ කොනකට වෙන්න තිබ්බ තලන බටු පාත්තිය ලග.ඒ වත්තේ සරුවට වැඩුනු එකම පාත්තිය උනේ ඒ තලන බටු පාත්තිය විතරයි.සීය අර පුවක් ලෙලි ටික ඒ පාත්තිය වට කරලා තිබ්බ තැඹිලි කෝම්බ වැටට ඇතුල් පැත්තෙන් අඩුක් කරකර හිටියේ.
මන් ළගට යනකන්ම දැනුනේ නෑ කවුරු හරි ආව කියලා.
'සීයේ'
ම්ම්... සද්දයක් නෑ..
'සියේ..'
ඒත් නෑ..
'සියේ....'
කළින් දෙපාරටම වඩා හයියෙන් මන් කතා කලා.
'ආ....'
යන්තන් වැඩේ නවත්තලා මන් දිහා බැලුවා.ඒත් අදුර ගත්තේ නෑ.
'කෝමද සියේ?'
'හොදයි හොදයි'
හිනාවෙවි පාත්තිය ළගින් නැගිට්ටේ කර කර හිටපු වැඩෙත් බාගෙටම නවත්තලා.හිනා වුනේ සතුටට වෙන්නැති කියලා මන් හිතුවා.ඒත් මාව හරියට අදුර ගන්නෙත් නැතුව ...
කමක් නෑ මන් වැඩිය මුකුත් හිතුවෙ නෑ..සිය ගෙ පස්සෙන්ම මාත් ගියා.
'දැන් ලෙඩ හොදයි නේ සීයේ?'
'ඒව හොදයි.දැන් මේ බෙහෙත් වල සැරට රත්තයා වගේ ඇගෙන් සැර පිට දානවා.ඒක තම්යි දැන් තියෙන්නෙ.නවත්තන්න ඕන බේත් ටික'
මුලු ගතින්ම දිරාඅ ගිය පාටක් පෙනුනත් ඒ හිත නම් තාමත් කොල්ලෙක්ගේ වගෙ කියල මට හිතුනා.තමන් ලෙඩින් කියලා පිලිගන්නෑ.තාම මුලු ලෝකෙම උනත් හොල්ලන්න පුලුවන් කියලා තමා එයා හිතන්නේ.

 

මාස දෙකකට විතර කලින් මොළේ ලේ කැටියක් හිරවුනා.එච්චර දරුණුවට උනේ නැති නිසා බෙහෙත් බිව්වම හරි ගියා.ඒත් එදා ඉදන් සීයගේ කල්පනාව එන්න එන්නම අඩු උනා.ආච්චිඅම්ම ඇස් දෙක වගේ සීයව බලා ගන්න හින්දා තමයි සීය තාම මේ විදිහට ඉන්නෙ කියලා මට හිතුනා.
මන් ඕවා හිත හිත යනකොට ආච්චිඅම්මා කතා කලා.
'එන්න කන්න.පස්සේ බැරියැයි මූණ සෝදගන්න'
ඒත් ගමන් මහන්සියත් නිසා වොශ් එකක් නොදා කන්න මට හිතුනෙම නෑ.
'බෑ ආච්චිඅම්මේ මන් නාලා එන්නම්'
'හා එහෙනම් ඉක්මනට එන්න.ඔය ලිදෙන් අදින්න බැරිනම් අරකෙන් නාගන්න,හැබැයි පාරේ වතුර තමයි'
'හා කමක් නෑ.. '

ඇදුම් මාරු කරලා බැරිමරගාතේ ආච්චිඅම්මගේ රෙද්දකුත් ඇදගෙන මන් ගියා නාන්න.ළිද ළගම වටේට අතු එහෙ මෙහෙ ගිය ලාඩප්ප ගස් වලින් වට වුන තැනක තිබ්බ ශවර් එකෙන් වතුර ටිකක් ඇගට වැටෙන කොට දැනුන සනීපෙ සිමෙන්ති බිත්ති හතරට කොටුවෙලා තියෙන වෙලා සුදු යකඩ ශවර් එකෙන් වැටෙන වතුරට වඩා සිය දහස් ගුණයක් කියලා දැනෙන්න මහා ලොකු වෙලාවක් ගියේ නෑ.
අව්වට කර වෙලා වගේ තිබ්බ හිස්මුදුනට සීතලට වතුර වැටෙද්දි එක එක ඒව කල්පනවෙන්න ගත්තා මට.

ඇත්තටම මේ ජීවිත තනිවෙලාද? නැත්තන් තනිවීම මෙයාලගෙ ජීවිතේ වෙලාද?

මෙයාලා තනිවෙලා කියලා කියන්න බෑ කොහොමවත්.නිතර නිතර ඇවිත් ගියේ නැති උනාට අපිත් එක්ක ඇවිත් ඉන්න කියලා අම්මා සැරින් සැරේ ෆෝන් එකෙන් කතා කරනවෙලාවටත් කියනවා මන් අහලා තියෙනවා.ඒ හැමවෙලේම මේ ගෙවල් දොරවල් පාලුවට යන්න දීල එන්න බෑ කියලලු ආච්චිඅම්ම කියන්නේ.ඉතින් එහෙනම් වෙලා තියෙන්නේ මෙයාල තනිවීම ජීවිතේ කරගෙන නෙමේද?? අනේ මන්ද මට හිතෙන්නෙ නම් එහෙමයි.

එයාලා හිතන්නේ පුන්චි කාලේ ඉදන් අඩුවක් නැතුව හැමදේම දීල ළමයි හැදුවා ඊට පස්සෙ බන්දලා දුන්නා.දැන් ඒ ළමයින්ගේ ලමයිනුත් ලොකු වෙලා බුදුන්ගෙ පිහිටෙන් දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් ජීවත් වෙනවා ඉතින් අපි මොකටද කරදර කරන්නේ කියලා.ඒ වගෙම තමයි අනිත් පැත්තෙන් එයාල හිතනවා දුක් මහන්සියෙන් හම්බ කරලා ගත්තු ඉඩම්  හදපු ගෙවල් දොරවල් දාලා හිත හදාගෙන යන්නේ කොහොමද කියලා.හ්ම්..එයාල එක පැත්තකින් අත ඇරීම පුරුදු කරනවා ඒවගේම අනිත් පැත්තෙන් ඊට හරියන්න බැදීමුත් ඇති කර ගන්නවා.තම ආදරය කරන අයගේ සතුට ගැන හිතලා බැදීම් අත හරින්න එයාලා ලෑස්තියි.ඒත් ඒ අයගේ පුරුදු අත ඇරලා එතනින් එහාට අඩියක් තියන්න බැරි තරම් එයාල ඒ පුරුදු වලට බැදිලා.අනේ මන්දා ජීවිතේ හරි පුදුමයි.එයාල හරිද වැරදිද කියන්න මන් දන්නෑ.ඒවා ගැන තීරණේ කරන්නත් මට බෑ.මොකද එයාල මට වඩා දශක ගානක් මේ මහ පොළොවෙ පය ගහපු මිනිස්සු.අපිත් ඔය වයසට එනකන් හිටියොත් අපිත් ඔහොම නොවේවි කියල සහතික වෙන්න බෑනේ.ඉතින් නොහිත ඉන්න හිතුවා.

'ළමයො දැන් කීයටද නාන්න ආවෙ.අර හැමෝම කාලත් ඉවර වෙන්න යන්නෙ'

ආච්චිඅම්ම ඇවිත් කියනකන් මට වෙලාව යනවා දැනුනේ නෑ.

'හා ආච්චිඅම්මත් කන්නකො.මගේ බත් එක වහල තියන්න මන් හිමින් සැරේ ඇවිත් කන්නම්'

'ඉක්මනට ආවනම් කනවනේ ළමයෝ'

'අනේ අච්චිඅම්මියේ වහල තියන්න මන් පස්සේ කන්නම්'

'හා හා එහෙනම් මන් කනවා'

ආච්චිඅම්ම එහෙම කියලා ගියේ ටිකක් හිත රිදිලා කියලා මට නොතේරුනා නෙමේ.ඒත් මට එහෙම කියවුනා.

ආච්චිඅම්ම යන දිහා බලගෙන ඉද්දි මට තේරුණා..,

ඔව් එයාල හරි අපි හැමෝම තනිවීම ජීවිතේ කරගෙන...

 

(හැමදාම දකින හීනයට කොමාවක් දාලා කෙටි කතාවක් වගේ එකක් ලියන්න දරපු පොඩි උත්සහායක්.. වැරදි ඇති.කැමති පෙන්නලා දෙනවනම්)

ඉතින් නුඹ ගියා.....

ගොඩ කාලෙක ඉදන් ඒ දවස එන්නෙප කිය කිය හිතින් හිතුවත් ඒ දවස දැන් ගෙවිල ගිහිනුත් ඉවරයි.කියන්න ගොඩක් දේවල් තිබ්බත් පිළිවෙලකට ගළපන්න බැහැ.ඒ හින්ද මුකුත් ලියවුනෙත් නෑ..

ඔව් 19 වෙනිදා හන්තාන තනි කරලා ඔයා යන්න ගියා..බැදීමක් නෑ කියල හිතුවට හන්තානත් එක්ක.,

මේ හන්තාන ඔයා එනකන් මග බලන් ඉන්නවා කියලා, පහුවෙනිදා පාන්දර වැහැපු මහ වැස්ස දිහා ඔහේ බලන් හිටපු මට සීතලම සීතල සුළන් රැල්ලක් ඇවිත් කියලා ගියා.

ඒ සුළග එහෙම කිව්වත් නැතත්.,

හන්තාන මග බැලුවත් නැතත්.,

එදා තරම්ම ආදරයක් අරන් එකම එක හිතක් මේ හන්තානයි මහවැලියයි අතරෙ හැමදාම ඉන්නවා කියලා කියන්න ඒ වැහැපු වැස්ස හොදටම සාක්කි..

මේ වැස්සම මහවැලිය දිගේ මූදට ගිහින් ආයෙම දවසක වහීවි..

ඉතින් නොතෙමි ඉන්න බලන්න

මොකද ඒ වැස්සට තෙමුනොත් ඔයාට දරාගන්න බැරි වේවි....

 

           හිමි නොවෙනා බව තවත් මන් හිතට කියන්නම්
           මන් කියන දේම යළි හිත මගෙන් අහනකම්
           හෙට දිනෙත් හිතට එය පිළිගන්න බැරිමනම්
           හීනෙකින් හෝ ඇවිත් ළග ඉන්න පැයක්වත්........

                     
                           

      

අවබෝධතා ගිවිසුම...!!!

ඔයාට
විදේශීය අත පෙවීමක් තිබ්බා.,
එ හින්දා
මට
සම්බාධක පැනවුනා.,
ඉතින්
අපිට
ගිවිසුමක් අවශ්‍ය වුනා.,

ඔයා 

අත්සන් කලා.,
මන් 

අත්සන් කරන්න යද්දි.,

පෑනේ
තීන්ත ඉවර උනා....

~~~~ළග දෙනෝ දහක් සිටියත් මට තනිකමක් දැනේවි~~~~

 ඉස්සර ඉදන්ම මන් ආස හුගක් වෙලාවට තනියම ඉන්න.තනියම ඉන්නකොට මට මගේ ලෝකෙ ඕන තරම් දේවල් ගැන හිතන්න පුලුවන්.ඉස්සර එහෙම ඉන්නකොට මට හිතන්න දෙයක් නැත්තන් බලපු කාටුන් එකක් ගැන හරි මතක් කරනවා.ඉතින් මන් මගෙ ඒ ලෝකෙට වෙලා ඔහේ පාඩුවේ ඉන්නේ.අනිත් අය ගැන එයාල කියපු කරපු දේවල් ගැන හිතන්න මන් මගේ තනිකමෙන් වෙලාව වෙන් කලේ නෑ.ඒත් හැම වෙලේම මට හැදෙන්න පුලුවන් විදිහක් ගැන මන් හිතුවේ කිසිම කෙනෙක්ට කරදරයක් නොවී කොහොමද මන් ඉන්න ඕන කියන දේ තමයි තනිවෙලා මන් කල්පනා කරන්නෙ..මොකද මට ඕන උනේ මගෙන් කිසිම කෙනෙක්ට වැරැද්දක් නොකරන්න., කිසිම කෙනෙක්ගෙ හිතක් නොරිද්දන්න.මන් ගොඩාක් සාර්ථක උනා.ඒක මටම දැනුනා.ඉතින් මන් හැමවෙලේම තනියම ඉන්න හදන එක ගැන මට කිසිම ප්‍රශ්නයක් උනේ නෑ.මන් තව තවත් ඒකට ආශා කලා.ඒත්  හිතපු නැති විදිහට මේ තනිකම මට තනිකමක් විදිහට දැනෙන්න ගත්තා.තනියම ඉන්නවා කියන එකේ තනිකම මට දැනෙන්න ගත්තා.
ඔව් එදා ඉදන්..
මතකද ඒ දවස.?අමතක වෙන්න බෑ.මොකද එදා ඔයාලා මහා ලොකු වැඩකනේ හිටියේ.ඔයාලා ඔයාලාගේ ලොකු වැඩේ කරගෙන යන අතරෙදි මගේ හිතෙත් ලොකු ලොකු වැඩ උනා.ඇස් දෙකටයි කන් දෙකටයි හිතටයි හරි හරියට වැඩ තිබ්බා එදා.
හිතපු නැතිවෙලාවක හිතපුම නැති විදිහට ඒ දැකපු ඇස් දෙකට මන් ම්ම්ම්..... මෙහෙම කියමු...ම්..ම් .. මන් වශී උනා..ඒ මොහොත මට තාම ඒ විදිහට්ම මතකයි.හැමෝම බය වෙලා හිටපු වෙලාවක් ඒ.ඒත් මන් විතරක් හිත ඇතුලෙන් පුදුමාකාර සතුටකින් හිටියේ.එදා ඉදලා මගේ ඇස් මටත් කලින්ම ලොකු මිෂන් එකක් පටන් අරන් තිබ්බා.ඒ තමයි හැමදාම හැමතැනම හැම මොහොතෙම එදා මන් ඒ දැකපු ඇස් ෆලෝ කරන එක.ගොඩ දවසක් ඒ ඇස් වල අයිති කාරය ගැන මන් හෙව්වා.කොහොම හරි මන් දැන ගත්තා ඒ ඇස් වල අයිති කාරයා ඔයා කියලා..ඉතින් එච්චර දවසක් මන් හොයලා තියෙන්නේ ඔයාව.
ඉතින් කොහොම හරි වෙනදා මන්,මන් ගැන හිතන්න තනි උනාට ඊටපස්සෙ මන් තනිවෙලා හිතුවේ ඔයා ගැන.එහෙන් මෙහෙන් අමාරුවෙන් දවස් ගනන් ගෙවලා එක කවියක් ලියාගත්තු මට හෝ ගාලා කවි සිතුවිලි පහළ වෙන්නත් පටන් ගත්තා.හද දිහා බලලා කිසිම හැගීමක් නැතුව අහක බලපු මන් හදෙ සිසිල උණුසුම එළිය දැනෙන්න ගත්තා..ඒ හගීම කවි වලට පෙරළුනා..වැස්සට ගුලි වෙලා නිදාගත්තු මන් වහින වෙලාවට හිරිකඩ ඇගට වැටෙන තැනකට වෙලා ඒ සිසිල වින්දා..ඇත්තම කිව්වොත් මන් ජීවිතේ විදින්න්න ගත්තා,තනියම..ඔව් ඔයාට නොදැනෙන්නම් ඔයාව මගේ කරගෙන මන් ජීවිතේ වින්දා.ඒත්..
ඒ මගේ හීන හීනම වෙලා මගේ තනිකම මට තනියක් උනා.ඒ ඔයා ඒ වෙනකොටත් වෙන කෙනෙක්ගේ කියලා දැනගත්තම. 

එත් මට නවතින්න බැරි උනා.කොටින්ම කිව්වොත් මන් නවතින්න කැමති උනේ නෑ.ඔයා ගැන හිතන්න පතන්න මන් දිගටම පුරුදු උනා.ඒ කියන්නේ මන් ඇබ්බැහි උනා.උදේ රෑ හැම මොහොතෙම ඔයා ගැනම හිතුවා.ඔයා පේන්න ඉන්නකොට ගොඩාක් සතුටු උනා වගේම ඔය ඇස් මගේ නෙමේ කියලා මතක් වෙනකොට පිච්චිලා ගියා.අදටත් ඒ හැගීම එහෙම්මමයි.කොච්චර යාළුවො එක්ක විහිලු කර කර හිනා වෙලා හිටියත් මහා ලොකු පාලුවක් දැනුනා.මේ බිම වට කරලා තියෙන මුලු කදු යාය පුරාම මන් මගේ දුක කිව්වා.ඇයි ඔයාව මන් වෙනුවෙන් තියාගෙන හිටියේ නැත්තේ කියලා.ඒත් එයාලට දෙන්න උත්තරයක් තිබ්බෙත් නෑ.මොකද ඉතින් මේ කදු අතරට ඔයා ආවෙත් ඔය හිත වෙන කෙනෙක් ලග තියලනේ.ඉතින් මන් අහන ප්‍රශ්න වලට මේ කදු කොහොම උත්තර දෙන්නද??ඒ හින්දා එයාලා හැමදාම හිටියේ සුදු මීදුම් පටලකින් හිස් මුදුන් වහගෙනනේ.ඉතින් මගේ තනි හිත මගෙන්ම ප්‍රශ්න ඇහුවා.ඒත් ඒ හැම ප්‍රශ්නෙකටම උත්තරේ උනේ එකම එක දෙයයි.
".ඉතින් මොකද වෙන්නේ ඔයා ආදරෙයි නේ.."
ඒකත් ඇත්ත මොනා උනත් මොකො ඉතින්.මන් ආදරෙයිනේ.
ඉතින් හැමදේම ඒ විදිහට ඔහෙ ගලා ගෙන ගියා.මන් තනියම ගෙවෙන කාලෙ තව තවත් වැඩි උනා.ඉර්තු හතරක්මනැති උනත් කාලෙකදි මල් පිපුනා මල් හැලුනා.එක වසන්තයක් ඇවිත් ගියා.. ඔයත් ඔයාගේ පාඩුව්වේ හිටියා.මන් මගේ තනිකමට තවත් තුරුල් උනා.ආයෙම කාලයක් ආව මල් පිපුනා.ටික දවසකින් මල් හැලුනා ආයෙම.ඒ පාරත් වසන්තය ඇවිත් ගියා.අපි දෙන්න හිටපු තැන් වල ඒ විදිහටම හිටියා.හිටපු තැනින් ඔයා හෙලවුනෙත් නෑ මට හෙලවෙන්න දුන්නෙත් නෑ..ඔව් ඉතින් ඔයා කොහොම හෙල වෙන්නද..ඉතින් මන් හෙලවිලා වැඩක් තියෙනවද..? එහෙම මට කියලා දුන්නේ ඔයා.ඔව් ඔයා හරි.

දැන් ඔයා යන්න හදනවා.මාව මෙහෙ තනියම දාලා.හරි මන් තනියම ඉන්න,තනිකමට ආසයි තමයි ඒත් මේ තනිය මට දරාගන්න බැරි වෙයි.ඔයා ආපු ගියපු තැන්,ඔයා එක්ක කතා කරපු තැන්,හිනා වුන තැන් මෙවා දිහා හිත හදාගෙන ආයෙම බලන්නේ කොහොමද කියලා කියන්න.ඔයා එනකන් මග බලන් හිටපු මන් ආයෙම ඔයා එනකන් මග බලන්නද? ඔයා ගැන දැකපු හීන ඉතුරු වේවිද මා ළග.අනෙ මන්ද නැත්තන් ඔයා ඒවත් අරන් යාවිද? ඉතින් කියන්න මට මොනාද ඔයාගේ කියලා ඉතුරු කරලා යන්නේ?? හ්ම් ඔයාගෙන් අහන්න් බැරි නිසා මන් ආයෙම මගේ හිතෙන් අහනවා මේ හැමදේම.උත්තරෙත් ඉතින් මන් දන්නවා.හිත කියන්නේ.,
"ඉතින් මොකද වෙන්නේ ඔයා ආදරෙයි නේ.,"
ඔව් හිත හරි..
වැඩි ඇතක නෙමේ..ආයෙම සැරයක් මන් තනි වෙන දවස.ආයෙම මගේ සුපුරුදු තනිකම මට තුරුලු වේවි.හැබැයි කලින්ට වඩා ගොඩාක් වෙනස් විදිහට.මන් ගැන හිතනවට වඩා මන් ඒ තනිකම ඇතුලේ ඔයාව දකිවි..ඉතින් මේ මට උරුම මගේ තනිකමේ හැටි වෙන්නැති.  මේ මගේ හිතේ හැටි වෙන්නැති.මේ මගේ ආදරේ හැටි වෙන්නැති.
"ඉතින් මොකද වෙන්නේ ඔයා ආදරෙයි නේ.,"

...........................................................................................

...........................................................................................

 

 

සද ඇවිත් මගේ මිදුලට
සද එළිය අරන් සිහිලැල්
ඔබ ඉන්නවනම් මා ළග නොසලා ඇසිපිය නිලුපුල්
ඔබ ඉන්නවනම් මා ළග කොද මලින් සදා හසරැල්

දුර ඈත නිම්න කදු වැටි
සුදු මීදුමේ ගිලේවි
ළග දෙනෝ දහක් සිටියත් මට තනිකමක් දැනේවි

රෑ නින්ද බිදි ඇහැරී
පැණි කුරුල්ලන් හඩාවි
මගේ සිහින හොරෙන් අරගෙන මේ සදත් යන්න යාවි

                            

                               ////////අමරසිරි පීරිස්////////////

මේ දවස් වල......

වද දෙන්නේ නෑ ඉතින්
මන් ඔන්න අද ඉදන්
මේ ලෙසට කොච්චරක්
මන් කීවාද ඉස්සරත්

 

ඒත් මට බැරි උනෙත්
ඒ දේම මයි අදත්
4න් එක ගෙන උදෙත්
කෙටුවා සුබ උදෑසනක්

 

බලා සිටියෙමි එය දෙසත්

send කරන අදහසින්
එයිද නැද්දෝ පිළිතුරක්
සිත සිතුවා සිය වරක්

 

 

නාවොතින් නම් පිළිතුරක්
අල වෙනවා අද දිනත්

හින්දා cancel කර දමන්

පෙරළුවා pathology පොතක් 

 

බොග විකාශේ දිගටම යයි
මනෝ වලින් ඇඩුත් වැටෙයි
දෙතුන් වරක් හිටපු ගමන්

add වැඩි වී බොග අඩු වෙයි 

 

උදේ ගෙවී වුනා දවල්
හවස් වෙලා ඇවිත් රෑත්
ගෙවී යන්න කලින් අදත්
මතක් වුනා ආයේමත්

 

අතට ගත්ත 4න් එකත්
කෙටුවා හිතලා එක පදයක්
කිසිවක් නොවේ ඒ කෙටුවෙත්
කොහොමද ලෙස එක වදනක්

 

නිකමට මට මෙහෙම ඉතින්
හිතුනා send වෙන්න කලින්
ඔයා බොගනවානම් දැන්
වද දෙන්නේ කෝමද මන්

 

එහෙම හිතලා දුකින් උනත්

cancel කලා නැවත එයත්
හිතින් පතලා සුබම රැයක්
පිස දැම්මෙමි බිදු කදුළක්

 (බොග යනු පාඩම් කිරීම බව සලකන්න)